آنها . و شهوات مذكوره ، مورث مىشود محبّت دنيا را كه رأس همهء خطيئات است ؛ و موجب مىشود جميع صفات ذميمهء نفسانيّه را از كبر و حسد و بخل و عداوت و غير ذلك ؛ و باعث مىگردند آنها ، گرفتارى انسان را به دنيا ، و هلاكت و حرمان او را از توجّه به حقّ تعالى و دار باقى آخرت . و در قناعت و قلّت مال به قدر كفايت ، فراغت از مشاغل دنيويّه و نجات از شهوات نفسانيّه و فلاح از خطرات دنيويّه و اخرويّه و اصلاح احوال نفس و صفاى قلب و توجّه و قرب پروردگار و دريافت فيض طاعات و مجاهدات و مرضات الهيّه است . پس مؤمن عاقل لبيب ، بايد برگزيند قناعت را در دنيا به سبب تكميل نفس خود و طلب رضاى حقّ تعالى بر حرص و اكثار كه مهلك نفس اوست . و ملامت فرمود حقّ تعالى اهل حرص و اكثار را ، و نسبت جهل داد به آنها ، كه : أَلْهاكُمُ التَّكاثُرُ * حَتَّى زُرْتُمُ الْمَقابِرَ * كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ * ثُمَّ كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ * كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ * لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ * ثُمَّ لَتَرَوُنَّها عَيْنَ الْيَقِينِ * ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ « 23 » ؛ يعنى : « به لهو و غفلت انداخت شما را زياده‌طلبى در دنيا ، تا آنكه زيارت كنيد قبرهاى خود را در وقت موت ، نه چنين است كه يافته‌ايد و خير خود را در زياده‌طلبى دنيا دانسته‌ايد ، زود باشد كه عالم شويد در آخرت آنكه زياده طلبى ، باعث هلاكت شما و قناعت مؤمنين ، باعث فوز و فلاح و قربت ايشان است » . و مكرّر فرمود اين كلام را به جهت اظهار عظم خبط و جهل اهل دنيا در زياده‌طلبى آنها . پس فرمود : « اگر علم يقينى حاصل نمائيد ، جهنّم و آتش را مىبينيد ، پس به چشم يقين مىبينيد ، پس به چشم قلب مشاهده مىنمائيد كه جهنّم ، باطن همين دنياست كه به او گرفتاريد و متقلّب

--> ( 23 ) - سورهء 102 آيات 1 تا 8 : ترجمه و تفسير آيات مذكوره ، در متن آمده است .